Auto Classica in de media

Op www.hyves.nl

Auto Classica Rubbio is hét adres voor vakkundige restauratie door vaklieden met liefde voor klassieke automobielen.

De vakbekwaamheid en -kennis van de materialen van Tito Rubbio en zijn zoons Richard en Gino zijn de basis voor een gedegen restauratie of modificatie. Ongeacht het merk of bouwjaar van uw auto; Auto Classica Rubbio is de beste keus voor reparatie van het koetswerk.

Interview in Autovisie

 

Mijn eerste kennismaking met een plaatwerker had ik nadat ik mijn eerste auto op een parkeerplaats voor het gerechtsgebouw terug vond. In het licht van een straatlantaarn zag ik een lange kras in de rechter deur toen ik die open deed voor mijn zusje, nadat wij de film La Belle Americaine hadden gezien, zo diep dat de deurstijl zichtbaar was als onder een vloeiblaadje. Ik was perplex. Ma belle was aangerand. Een week later was zij weer geheel hersteld, door een vriendelijke plaatwerker bij Mudde in de Vaartstraat, waar ik jaren eerder vaak was langs gelopen, op weg naar school. Die herinneringen kwamen spontaan weer terug toen ik het pad opreed naar de werkplaats van Tito Rubbio, die bezig was een Alfa Romeo coupé vast te sjorren op een trailer. Een GTV zoals ik die een paar jaar na mijn Mini had gehad. Het begon zachtjes te regenen. De druppels bleven op de nieuwe glanzende zilveren lak liggen. Rubbio rolde de trailer de werkplaats binnen en zeemde zwijgzaam met een blik van liefde de Alfa droog.

 

Bij Tito in de Italiaanse keuken

We lopen de werkplaats in, het atelier van een Italiaanse beeldhouwer. Bij Mudde was het donker in mijn herinnering, en ik denk terug aan mijn eigen GTV, aan de tweede, een paar jaar na mijn Mini. Ik had van een relatie een set brede velgen en dikke race-Pirelli’s gekregen, en om die onder de mijn Alfa te kunnen zetten moesten de spatborden worden uitgebouwd. En dat was prachtig geworden, zo vloeiend strak als ze er uit zag en zo geweldig vitaal. Een andere relatie, die lettering voor vrachtwagens maakte, had een gouden draak voor de motorkap gesneden. Zo was mijn standaard bolide een woest sprookje geworden, waarover ik geneigd ben aan Tito te vertellen, maar dat toch niet doe, omdat zijn verhaal nieuw en interessanter zal zijn, en ik voor hèm kom. De auto’s die bij Rubbio staan zijn daar voor restauratie, voor kleine optische correcties, of een reconstructie van weggecorrodeerd overblijfsel, een immobiel idee uit een groots verleden, opgebouwd tot een geheel nieuwe automobiel. Hoe komt deze Italiaanse meesterbeeldhouwer in Nederland terecht, en hoe is het mogelijk dat deze bescheiden man zo’n reputatie heeft verkregen dat hij voor de meest veeleisende opdrachtgevers en aan de duurste auto’s mag werken?

 

Plaatjes kijken bij echte cappuccino

‘Eerst koffie?’ In de koffie-, lunch- en tijdschriftenkeuken maakt Richard, die ik ongecorrigeerd Ricardo blijf noemen, cappuccino’s klaar, voor mij, zijn vader die ik Tito noem, en zijn broer Gino, een reus gemeten met Italiaanse standaardmaten. Ricardo had ik al in het atelier getroffen, waar hij bezig was met een nieuw segment dat in een verkreukeld voorscherm van een Bentley zal worden gezet. Gino bereidde het spuiten voor van de body van een geheel gerestaureerde Aston Martin DB2, mijn meest favoriete auto aller tijden, uit de tijd nog dat ik een folder had gekregen van een klasgenootje op de lagere school, wier vader bij een Aston-dealer werkte, zoals dat gaat in een leven van een jongen die niet ouder wordt. Op de formicatafel liggen Italiaanse autobladen. De namen van Giugiaro, Pininfarina en Scaglietti flitsen door de keuken, de nieuwe Ferrari 612, en Bertone. Tito kijkt mee. Hij zegt niks als ik bij Bertone blijf hangen. Hij zegt niet dat hij er gewerkt heeft. Maar ik weet dat, van mijn vriend Alfredo, met wie ik eerder bij Tito ben geweest, om zijn Quattroporte te halen, de aanleiding voor deze herhaling.

Vanuit hart Italië naar Lemmer…

We zijn nog maar aan het begin van het verhaal, lijkt wel. Tito heeft geen foto’s uit de tijd dat hij bij Bertone werkte. We gaan dus af op zijn beeldende verhaal. Maar Richard en Gino verstoren dat met een discussie over de nieuwe Aston Martin waaraan wat touching-up gedaan moet worden, een kras op de achterbumper, en wat kleinigheden om haar weer glanzend nieuw te maken. Gino is voor een Italiaan een reus, en hij zit net zo klem in een Aston als de reus van Top Gear. Ik wil nu meer weten over hun kunst dan over hun ervaringen met de auto’s die het atelier passeren.

Verhaal van Tito

‘Je moet het hem zelf eens laten vertellen hoe hij hier zijn reputatie als topcarrossier heeft opgebouwd,’ had Alfredo gezegd. ‘Ben je altijd gek met auto’s geweest?’ is mijn eerste vraag.
‘Als kleine jongen van zeven,’ zegt Tito, en hij gaat er echt voor zitten, ‘ben ik vanuit het Noorden naar Milaan verhuisd en daarna naar Turijn. Daartussendoor waren we nog in Pavia, tussen de druiven. Bij familie in Turijn zijn we gebleven. Daar ging ik naar school en had ik een job gevonden voor m’n vrije tijd, bij een fietsenmaker, onderdelen verkopen in een kraam op de markt, fietsen en bromfietsen. Ik kreeg toen een fietsie van m’n werkgever.’ Fietsie zegt ie gewoon! ‘Van fietsenmaker ben ik loodgieter geworden. Vroeger koos je niet een vak omdat je het leuk vond, maar wat het beste uitkwam. Er was geld nodig is het gezin. Alles wat meer kon verdienen bepaalde wat voor werk je deed. En ik was best goed. Dus was ik loodgieter en ging ik ook naar school. En ook naar de hogere school, die tot je vijftiende verplicht was. Als je bij een klein bedrijf werkte werd je slecht betaald, en moest je ook je best doen om je geld te krijgen. Toen ik vijftien werd ben ik naar Bertone gegaan, omdat het goed verdiende. Ik leerde heel snel, en namelijk voor tinner.’

‘Van lood over op tin’

‘Ja, zoals je het zegt,’ zegt Tito lachend. ‘Alle lasnaden en andere naden op zich moest je vullen. En al gauw kreeg ik er jongetjes bij om het hun te leren. Dat was minder prettig, want daardoor ging mijn productie omlaag. Je werkplek was een autolengte lang. Als ik achter liep, als de neus al in het gebied van de volgende man kwam, nam hij mijn werk over. Als zo’n jongen het niet goed deed, dan moest ik het over doen. Dus kreeg ik steeds meer de pest in. Van 1964 tot 1969 heb ik zeven keer ontslag genomen. Daarna kreeg ik een jokerfunctie, invaller. Als iemand moest plassen moest ie dat aanvragen en dan viel ik in. Tinnen dus en deuken wegwerken, uitlepelen, vijlen, klaar maken voor de spuiter, dus allemaal voordat de lak er op komt, puur carrosserie. Dat was de joker. Ik draaide twee ploegen, en ’s avonds ging ik naar school, waar ik studeerde voor tekenaar. Ik ben bijna tekenaar, technisch tekenaar, niet officieel, want m’n papieren heb ik nooit gehaald. Ik was inmiddels al bijna twintig, altijd maar werken, en ik dacht: Wat moet ik nou met die papieren?’

Van een tevreden klant

Er komt een beeldschone, indrukwekkend mooie, Giulietta Sprint aanrijden, een legendarische droom in tastbare werkelijkheid.
‘Het is heel simpel. Wij doen alleen waar we goed in zijn, het plaatwerk. We doen niets aan het mechaniek, alleen plaatwerk. Als je een beschadigd deel van het plaatwerk moet herstellen kijk je naar de andere kant; een auto heeft meestal twee kanten, hoeft niet per sé helemaal het zelfde te zijn, als de lijnen er maar in zitten. Als dat niet voldoende is ga je uit van foto’s. Dan begin ik met het moeilijkste stuk en werk dan naar het makkelijkste stuk toe. Dan wordt het een puzzel. Er worden dan stukjes gemaakt die je bij elkaar brengt. Je maakt niet een heel scherm. Een scherm, of een deur, wordt dan in vier, zes of acht delen gemaakt. Die delen hamer ik in vorm. Daar gebruik ik een zak zand voor, een leren zak eigenlijk, met zand gevuld, soms met een stukje rubber daarop, of een stukje ijzer; ijzer op ijzer. Daarvan alleen al kun je een hele fotoserie maken. Op dit moment kan ik niks laten zien, omdat we zo’n klus nu niet onder handen hebben. Maar van het gereedschap heb je al een foto gemaakt.
Dat gereedschap is natuurlijk essentieel, maar het allerbelangrijkste is dat je er oog voor hebt, en dat ontwikkel je, gaandeweg. Oog voor de vloeiende lijnen die je de hamer laat creëren. Het lijkt inderdaad wel, zoals je zegt, een beetje op tovenarij. Een allerlaatste check komt in de spuitcabine, waar we in de lak de tl-buizen weerspiegeld zien. Elke afbuiging van de lijn verraadt een oneffenheid, die we voordat het te laat is nog mooi kunnen corrigeren, maar gelukkig is dat theorie. En dan poetsen totdat ze in het verkeer er uit springt.’

Op www.classicdrivers.com

Auto Classica en de Ferrari 250GT Lusso

Het kan de echte Ferrari liefhebber bijna niet ontgaan zijn; op 18 mei vond de tweede Leggenda e Passione veiling in Maranello plaats. Een veiling waarbij het neusje van de zalm op Ferrari gebied ten toon werd gesteld en verkocht.

Eén van de paradepaardjes tijdens deze veiling was de 250 GT Lusso uit 1963, welke de afgelopen jaren door de medewerkers van Forza service met finesse werd gerestaureerd.

Het spuiten van de carrosserie werd uitgevoerd door de uiterst vakkundige handen van Auto Classica Rubbio uit Nederhorst den Berg. Daarna is de kale carrosserie naar ons gebracht en hebben onze medewerkers een totale technische restauratie uitgevoerd. Hierbij werden onder andere de motor en versnellingsbak volledig gereviseerd en van de wielophanging is ieder deel gerestaureerd. De motorruimte werd tot in het kleinste detail weer opgebouwd, nieuwe leidingen werden gelegd, het dashboard werd geplaatst en elektra vervangen en aangesloten. Ook de ruiten werden door ons gezet en de deuren weer opgebouwd. Aansluitend heeft Henk van Lith het voertuig op perfecte wijze en met zeer hoogwaardige originele materialen opnieuw bekleed.

De keurmeesters van Ferrari Classiche in Italië waren laaiend enthousiast over het eindresultaat en hadden zelfs geen enkel puntje van kritiek. Wereldwijd wordt in de media ook met veel lof gesproken en geschreven over deze, door ons gerestaureerde Lusso, die tijdens de veiling het fenomenale bedrag opbracht van € 759.000,00. Met gepaste trots verwijzen wij dan ook graag naar enkele “quotes”:

 “The car has just recently completed a full body-off restoration under the guidance of the present owner. The painstaking restoration lasted four years, during which time every detail was researched with the utmost detail. The current owner did not want to entrust the car to one restoration shop, but instead sourced the best specialists for each element of the restoration; the car was sent to the best bodyshop, the best trimmers, and of course the best engine builders for the restoration of the V-12 engine. The full restoration was documented with photography of each step and the “restoration file” will be given to the buyer.”

Uit: de officiële RM Auctions catalogus, Ferrari Leggenda e Passione, May 18, 2008 (pag 172 – 173)

“The other Lusso, a 1963 Ferrari 250 GT/L, was talk of the salesroom, achieving a well deserved € 759.000,00 (estimate € 480.000 - € 580.000). It was superb!”

Door: Steve Wakefield

“Noemenswaardig is dat de restauratie, waarover Ferrari Classiche meldde dat ze het niet beter hadden kunnen doen, is verricht door Nederlandse vakspecialisten! Het gaat om Tito Rubbio van Auto Classica Rubbio (http://www.autoclassica.nl), Henk van Lith van HVL (http://www.carinteriors.nl) en Alex Jansen van Forza Service (http://www.forzaservice.nl). Dat het vakwerk werd gewaardeerd blijkt ook uit de prijs waarvoor de Lusso van eigenaar wisselde: € 759.000. In Amerikaanse dollars is dat meer dan een miljoen: $ 1.184.040. Een groot compliment en verdiende waardering voor dit Nederlandse vakmanschap!”

Speciale dank gaat uit naar onze opdrachtgever, die ons carte blanche heeft gegeven voor het uitvoeren van dit prachtige project! Bedankt voor het in ons gestelde vertrouwen!